Geef me je hand !
Geef me je hand.
- Ik dacht dat je geen pijn meer wilde. - 't Is dat rotkorset. 't Knelt.
Geen drie-richtingenstretch ? Wat onchic.
Je kent de politieartsen. Geen stijlgevoel.
Morgen is het hoe dan ook zover.
Wat is er morgen ?
't Korset gaat morgen uit.
Morgen kan ik mezelf krabben.
Ik gooi dit nare ding uit het raam. Morgen ben ik een vrij man.
Midge, denk jij dat veel mannen een korset dragen ?
- Meer dan je denkt. - Echt ?
Weet je dat uit eigen ervaring...
Alsjeblieft.
- Wat gebeurt er na morgen ? - Wat bedoel je ?
Wat ga je doen als je bij de politie weg bent ?
- 't Klinkt alsof je het afkeurt, Midge. - Nee, 't is jouw leven.
Jij was de slimme, jonge advocaat die besloot...
dat hij ooit hoofd van politie zou worden.
- Ik moest weg. - Waarom ?
Door die hoogtevrees die ik heb, die acrofobie.
's Nachts word ik wakker, zie 'm van 't dak vallen...
en probeer hem te pakken en...
- 't Was jouw schuld niet. - Dat zegt iedereen tegen me.
- Johnny, de doktoren legden je uit... - Ik weet 't.
Ik ben acrofobisch, wat duizeligheid bij mij veroorzaakt.
Wat een moment om dat te ontdekken.
Je bent 't en je raakt 't niet kwijt. Niemand treft blaam. Waarom weggaan ?
Wil je dat ik op 'n stoel achter 'n bureau ga zitten ?
- Waar je hoort. - En m'n acrofobie dan ?
Stel, ik zit in deze stoel, achter een bureau.
Een potlood valt van 't bureau op de grond...
en ik buk me om het op te rapen en bingo, m'n acrofobie is terug.
Wat ga je doen ?
Ik doe een poos niets.
Vergeet niet dat ik 'n bemiddeld man ben, zoals men pleegt te zeggen.
Behoorlijk bemiddeld.
Waarom ga je er niet 'n poosje tussenuit ?
Bedoel je om het te vergeten ? Midge, doe niet zo moederachtig.
Ik word heus niet gek.
- Ben je deze week duizelig geweest ? - Ik ben nu duizelig.
Midge, de muziek. Denk je niet dat 't een soort...
Wat is dit voor 'n ding ?
Een bustehouder.
Dat zou je moeten weten. Je bent nu volwassen.
Zo een heb ik nog nooit gezien.
Hij is gloednieuw. Een revolutionaire ondersteuning.
Geen bandjes op de rug en schouders, maar hij doet alles wat een bh moet doen.
Hij werkt volgens het principe van 'n dwarsbalkbrug.
Echt ?
Een vliegtuigingenieur in San Francisco heeft 'm ontworpen.
Hij werkte er in z'n vrije tijd aan.
Een soort hobby.
Een doe-het-zelfding.
Hoe gaat 't met je liefdesleven ?
Da's nog eens een gedachtegang.
Nou ?
Gewoon.
Ga je nooit trouwen ?
Je weet dat er maar één man in m'n leven is, Johnny-O.
Je bedoelt mij. We waren ooit verloofd, nietwaar ?
- Drie hele weken. - Goeie ouwe studietijd.
Maar jij was degene die het uitmaakte, weet je nog ?
Ik ben nog beschikbaar. Beschikbare Ferguson.
Midge, herinner jij je een student die Gavin Elster heet ?
- Gavin Elster ? - Ja, grappige naam.
Zou ik dat moeten weten ? Nee.
Gavin heeft me vandaag gebeld. Tijdens de oorlog is hij verdwenen.
Men zegt dat hij naar 't oosten ging. Hij is weer terug.
- 't Is een Missie-nummer. - Da's de zwerverswijk, nietwaar ?
Mogelijk.
Hij zal wel werkloos zijn en 'n paar glaasjes van je willen.
Ik ben werkloos. Ik geef hem 'n paar glaasjes en vertel mijn problemen.
Niet vanavond. Wat vind je ervan om een biertje te gaan pakken ?
Sorry, maat. 't Werk.
Dan ga ik naar huis.
Midge, wat bedoelde je dat je 't niet kwijtraakt ?
Wat ?
De acrofobie.
Ik vroeg 't aan m'n arts.
't Kan hooguit door 'n nieuwe emotionele schok verdwijnen.
Je gaat 't toch niet op een ander dak proberen, hè ?
- Ik denk dat ik 'm overwinnen kan. - Hoe ?
Ik heb een theorie.
Ik denk dat als ik stukje bij beetje gewend raak aan de hoogte...
een stukje maar, elke keer hoger, snap je ?
Ik zal laten zien wat ik bedoel. Hier.
Ik zal laten zien wat ik bedoel.
- We beginnen hiermee. - Daarmee ?
Wil je dat ik met de Golden Gate-brug begin ?
Kijk. Daar gaan we.
Zo.
Nu kijk ik omhoog en omlaag.
- Je maakt 'n grapje. Wacht even. - Er is niets aan.
- Hier. - Brave meid.
Die zal ik gebruiken. Zet 'm hier maar neer.
Oké, dit is de eerste tree.
Oké, nu tree nummer twee.
Tree nummer twee komt eraan.
Zo gaat dat.
Zie je ? Ik kijk omhoog, omlaag, omhoog...
Ik ga een mooie lange ladder voor mezelf kopen.
- Rustig aan nu. - Oké, daar gaan we.
Geen probleem.
Dit is doodeenvoudig. Ik kijk omhoog en omlaag.
Hoe ben je in de scheepsbouw verzeild geraakt, Gavin ?
Door m'n huwelijk.
Zeer interessante bedrijfstak.
Eerlijk gezegd vind ik het saai.
Voor je boterham hoef je 't niet te doen.
Nee, maar je neemt verantwoordelijkheid op je.
De familie van mijn vrouw is dood.
Iemand moet haar zaken waarnemen.
Haar vaders compagnon beheert de scheepswerf in het oosten. Baltimore.
Dus besloot ik om terug te komen, zo lang er werk op me wacht.
- Ik heb het altijd leuk gevonden hier. - Wanneer ben je teruggekomen ?
Bijna 'n jaar geleden.
Is 't naar je zin ?
San Francisco is veranderd.
De dingen die San Francisco bijzonder voor me maken, verdwijnen snel.
Zoals deze.
Toen zou ik er graag gewoond hebben.
Kleur, opwinding, macht.
Vrijheid.
Wil je niet zitten ?
Nee, zo is 't goed.
Ik vond het naar erover te lezen in de krant. En je bent weg bij de politie.
- Is 't een permanent fysiek ongemak ? - Nee.
Ik kan gewoon geen al te steile trappen op of naar hoge plaatsen gaan...
zoals de Panoramabar.
Er zijn stapels begane-grondbars in deze stad.
Wil je nu wat drinken ?
Nee, liever niet.
't Is wat vroeg op de dag voor mij.
Ik denk dat dat alles wel zo'n beetje is.
Ik ben nooit getrouwd, ik zie niet veel studievrienden.
Ik ben een ex-detective en jij zit in de scheepsbouw.
Wat zit je dwars, Gavin ?
Ik vroeg je hier te komen, Scottie, wetend dat je geen detectivewerk meer doet...
maar ik vroeg me af of je je oude werk niet kon hervatten als persoonlijke gunst.
Ik wil dat je m'n vrouw schaduwt.
Nee, niet daarom. We zijn erg gelukkig getrouwd.
- Nou, dan... - Ik ben bang dat haar iets kan overkomen.
- Door wie ? - Een dode.
Scottie, geloof jij dat iemand uit het verleden...
een dode, een levend wezen kan binnendringen en bezitten ?
Nee.
Als ik je zeg dat ik denk dat dit gebeurd is met m'n vrouw, wat zeg jij dan ?
Dat je haar naar de dichtstbijzijnde psychiater of psycholoog moet brengen...
of neuroloog of... Of misschien gewoon naar de huisarts.
En laat jezelf ook nakijken.
Dan heb ik niets aan je. Sorry dat ik je tijd verspild heb.
Bedankt voor je bezoek, Scottie.
Oké.
Ik wilde niet zo grof zijn.
Nee, het klinkt idioot, ik weet 't.
Je bent nog steeds de nuchtere Scot, nietwaar ?
Altijd geweest. Denk je dat ik 't verzin ?
Nee.
Ik verzin 't niet. Ik zou niet weten hoe.
Ze is met me over iets aan het praten.
Opeens wordt ze stil.
Een waas trekt voor haar ogen en ze worden leeg.
Ze is ergens anders, ver weg, ze is iemand die ik niet ken.
Ik praat tegen haar, maar ze hoort me niet eens.
Dan, na een lange zucht, is ze weer terug.
Ze kijkt me vrolijk aan. Ze weet niet eens dat ze afwezig was.
Ze weet niet waar ze was of wanneer.
Hoe vaak gebeurt dit ?
De laatste tijd steeds vaker.
Ze dwaalt rond. God weet waar.
Op een dag heb ik haar gevolgd...
ze verliet het huis als iemand die ik niet kende.
Ze liep zelfs anders.
Ze stapte in de auto en...
reed 8 km naar het Golden Gate-park.
Ze zat bij het meer...
en staarde over het water naar de zuilen aan de overkant.
Je weet wel, de Poorten van het Verleden.
Ze zat daar lang zonder te bewegen.
Ik moest weg, naar kantoor terug.
Toen ik die avond thuiskwam, vroeg ik haar wat ze gedaan had.
Ze was naar het Golden Gate-park gereden...
en had bij het meer gezeten.
Nou ?
De kilometerteller in haar auto gaf aan dat ze 150 km gereden had.
Waar was ze heengegaan ?
Ik moet weten waar ze heengaat en wat ze doet...
voordat ik er 'n arts bijroep.
- Heb je hierover met 'n arts gesproken ? - Ja, maar voorzichtig.
Ik wil meer weten alvorens haar aan die zorg toe te vertrouwen.
Ik zorg dat een privé-detectivebureau haar schaduwt.
- 't Zijn betrouwbare, goede jongens. - Ik wil jou.
Luister, dit is mijn werk niet.
Ik heb 'n vriend nodig, 'n betrouwbaar persoon.
Ik zit er echt over in.
Ik heb m'n baan opgegeven. Ik wil niet betrokken raken bij dit geval.
Luister, vanavond gaan we naar een operapremière.
Eerst dineren we bij Ernie's. Daar kun je haar zien.
CARLOTTA VALDES 3 december 1831 - 5 maart 1857
Sorry, kunt u me helpen ? Die dame die daar zit.
Wie is de vrouw van het schilderij ?
Carlotta. U kunt het in de catalogus zien. Portret van Carlotta.
- Mag ik 'm houden ? - Ja.
Ja ?
Kan ik iets voor u doen ?
- Ja. Beheert u dit hotel ? - Ja.
Kunt u me zeggen wie de kamer op de 2e verdieping heeft...
in de hoek, die hoek ?
Ik ben bang dat we dit soort informatie niet kunnen verschaffen.
Onze cliënten hebben recht op hun privacy, weet u.
En ik geloof dat het tegen de wet is.
Natuurlijk, ik denk niet dat iemand van hun er iets op tegen heeft, maar ik...
Heeft ze iets verkeerds gedaan ?
Beantwoord alstublieft mijn vraag.
- Ik kan me dat lieve kind niet voorstellen... - Hoe heet ze ?
- Juffrouw Valdés. Spaans, weet u. - Carlotta Valdés ?
Ja, zo heet ze.
Lieve naam, nietwaar ? Buitenlands, maar lief.
Hoe lang heeft ze de kamer al ?
Circa twee weken. Ze moet morgen de huur betalen.
Slaapt ze hier ooit ?
Nee, ze komt hier twee of drie keer per week wat zitten.
Ik stel geen vragen, weet u, zo lang ze zich goed gedragen.
Als ze komt, moet u niet zeggen dat ik er was.
Vandaag is ze hier niet geweest.
Ik zag 'r vijf minuten geleden binnenkomen.
Nee, ze is er helemaal niet geweest. Dan zou ik haar gezien hebben.
Ik was de hele tijd hier om olijfolie op m'n rubberplantbladeren te doen.
Kijk.
Ziet u ? Haar sleutel hangt aan het rek.
- Wilt u alstublieft boven gaan kijken ? - In haar kamer ?
- Precies. - Ja, natuurlijk, als u 't vraagt.
- Maar 't lijkt dom. - Dank u.
Meneer de Detective ?
Wilt u even komen kijken ?
- Haar auto is verdwenen. - Welke auto ?
Midge...
wie ken je die veel van de geschiedenis van San Francisco afweet ?
Zo groeten vindt een meisje fijn.
Geen "Hoi, wat zie je er prachtig uit".
Gewoon "Wie ken je die veel van San Francisco..."
- Wil je wat drinken ? - Nee, dank je.
Nou, wie ken je ? Jij kent iedereen.
Professor Saunders in Berkeley.
Die soort geschiedenis bedoel ik niet.
Ik bedoel het kleine werk, mensen van wie je nooit hebt gehoord.
Je bedoelt de goeie ouwe tijd van het goeie ouwe San Francisco.
Sappige verhalen, zoals wie beschoot wie in Embarcadero...
- in augustus 1879. - Ja, precies.
- Pop Leibel. - Wie ?
Pop Leibel. De eigenaar van boekhandel Argosy.
Wat wil je weten ?
Ik wil weten wie wie beschoot in Embarcadero in augustus 1879.
Wacht even. Je bent geen detective meer. Wat gebeurt er ?
- Ken je hem goed ? - Wie ?
- Pop Leibel. - Zeker.
Kom. Ik wil dat je me voorstelt.
- Pak je hoed. - Ik heb geen hoed nodig.
Johnny, waar gaat dit allemaal over ?
Wacht even.
BOEKHANDEL ARGOSY
Ja, ik herinner 't me.
De schone Carlotta.
De trieste Carlotta.
Wat heeft 'n oud huis op de hoek van de Eddy- en Goughstraat...
te maken met Carlotta Valdés ?
Het was van haar. 't Werd jaren geleden voor haar gebouwd.
- Door wie ? - Door...
Nee. De naam herinner ik me niet.
Een rijk man. Een machtig man.
- 'n Sigaret ? - Nee, dank u.
- 'n Sigaret, juffrouw ? - Nee, dank u.
't Is geen bijzonder verhaal.
Ze kwam uit een klein plaatsje, ten zuiden van de stad.
Sommigen beweren uit een missiepost.
Jong, ja. Erg jong.
Ze werd dansend en zingend aangetroffen in een cabaret door die man...
hij nam haar mee...
en bouwde voor haar het grote huis in het Western district.
En...
er was een kind.
Ja, zo is het. Het kind.
Ik kan niet precies vertellen hoeveel tijd voorbijging...
en of ze gelukkig waren...
maar hij gooide haar eruit.
Hij had geen andere kinderen. Zijn vrouw had geen kinderen.
Hij hield dus het kind en gooide haar eruit.
Een man kon dat in die tijd doen.
Zij hadden de macht en de vrijheid.
En zij werd de trieste Carlotta.
Alleen in dat grote huis...
alleen wandelend door de straten...
haar kleding werd oud, opgelapt en vies.
De gekke Carlotta...
hield mensen in de straat staande om te vragen:
"Waar is m'n kind ?
"Heeft u m'n kind gezien ?"
-Arm ding. - En ze stierf.
- Ze stierf. - Hoe ?
Door eigen toedoen.
Er zijn veel van dit soort verhalen.
- Hartelijk dank. - Graag gedaan.
- Bedankt. Tot ziens. - Tot ziens.
Wacht even ! Tot ziens, Pop. Heel erg bedankt.
- Oké, Johnny-O, betalen. - Waarvoor ?
- Dat ik je hier gebracht heb. Toe, vertellen. - Er valt niets te vertellen.
- Je vertelt of je moet 't korset weer aan. - Vooruit. Ik breng je thuis.
We zijn er.
- Je hebt me niet alles verteld. - Ik heb genoeg verteld.
- Wie is die man en wie is die vrouw ? - Eruit. Ik heb dingen te doen.
Ik weet 't. Degene die gebeld heeft. Je studievriend, Elster.
Midge, eruit, toe.
't Idee is dat de schone, gekke Carlotta uit de doden is opgestaan...
en bezit heeft genomen van Elsters vrouw.
Johnny, echt. Kom op.
Ik vertel niet wat ik denk, ik vertel wat hij denkt.
- Wat denk jij ? - Nou, ik...
- Is ze mooi ? - Carlotta ?
Niet Carlotta. Elsters vrouw.
Ja. Ik denk dat je kunt zeggen dat ze...
Ik denk dat ik dat portret eens ga bekijken. Tot ziens.
- Midge... - Tot ziens !
Goed gedaan, Scottie. Je bent goed in je werk.
- Dat is Carlotta Valdés. - Ja.
Er zijn dingen die je me niet verteld hebt.
- Ik wist niet waar ze je heen zou leiden. - Maar jij wist hiervan.
Heb je gezien hoe ze haar haar doet ? Er is meer.
Mijn vrouw Madeleine heeft meerdere juwelen die van Carlotta waren.
Ze erfde ze.
Ze droeg ze nooit. Te ouderwets.
Tot nu.
Als ze nu alleen is, pakt ze die en bekijkt ze...
ze behandelt ze voorzichtig, nieuwsgierig...
doet ze om en staart naar zichzelf in de spiegel...
om dan die andere wereld te betreden en iemand anders te zijn.
Wat was Carlotta Valdés, de grootmoeder van je vrouw ?
Overgrootmoeder.
Het kind dat haar afgenomen was...
wiens verlies Carlotta's waanzin en dood veroorzaakte, was Madeleines oma.
Hotel McKittrick was het huis van de familie Valdés.
Ik denk dat dat de verklaring is.
Iedereen met zo'n verleden zou geobsedeerd kunnen raken.
Ze had nooit van Carlotta Valdés gehoord.
Weet ze niets van een graf bij de missiepost Dolores ?
Of van dat oude huis in de Eddystraat ?
Het portret in het Paleis van het Erelegioen...
- Niets. - Als ze naar die plaatsen gaat...
is ze niet langer mijn vrouw.
Hoe weet je alle dingen die zij niet weet ?
Haar moeder vertelde me er veel over voor ze stierf.
De rest heb ik zelf ontdekt.
- Waarom vertelde ze haar dochter niets ? - Aangeboren angst.
Haar oma werd gek en pleegde zelfmoord.
Haar bloed stroomt door Madeleine.
Jongen, dit heb ik nodig.
Ja ?
Nee, 't is goed.
Ja, ik bel je terug.
Ja.
Gaat 't goed met je ?
Dit zul je wel willen.
Je kunt beter hier komen zitten bij het warme vuur.
Wat doe ik hier ?
Wat is er gebeurd ?
Nou, je bent in de baai van San Francisco gevallen.
Ik heb zo goed mogelijk je haar gedroogd.
Je spullen zijn in de keuken. Nog 'n paar minuten en dan zijn ze droog.
Kom bij het vuur zitten.
Ik pak wat kussens voor je.
Alsjeblieft.
Wil je wat koffie ?
Hier, drink wat. Of heb je liever wat sterks ?
Ik ben in de baai gevallen en jij hebt me eruit gevist ?
Zo is het.
- Bedankt. - Weet je 't niet meer ?
Nee, ik...
Herinner je je waar je was ?
Ja. Natuurlijk herinner ik me dat.
Maar toen moet ik duizelig zijn geworden en flauw zijn gevallen.
Waar was je ?
Bij het Oude Fort.
Natuurlijk herinner ik 't me. Ik ga er vaak heen.
Waarom ? Waarom ga je erheen ?
Omdat ik het zo mooi vind. Het is er schitterend.
Vooral bij zonsondergang.
Bedankt voor het vuur.
Waar was je daarvoor ?
- Wanneer ? - Vanmiddag, bedoel ik.
Ik dwaalde wat rond.
Weet ik, maar waar ? Waar was je vlak daarvoor ?
In de stad aan het winkelen.
Hier, neem wat koffie.
Hij is nog warm.
Je bent erg op de man af met je vragen.
Sorry. Ik wilde niet onbeleefd zijn.
Dat ben je niet. Je bent alleen op de man af.
Wat deed jij daar, bij het Oude Fort ?
Gewoon ronddwalen.
- Hou jij daar ook van ? - Ja.
Waar was jij daarvoor ?
Ik was bij het Paleis van het Erelegioen, de kunstgalerie.
Ja, da's een prachtig plekje, nietwaar ?
Ik ben nooit binnen geweest, maar als je er langs rijdt, is 't prachtig.
Gelukkig dat jij ronddwaalde.
Bedankt.
Ik heb je erg veel last bezorgd.
Nee, nietwaar.
Toen je...
Er zaten schuifjes in m'n haar.
De schuifjes, ja. Hier. Ik ga ze voor je halen.
En m'n tas, graag.
- Alsjeblieft. - Bedankt.
Je had me hier niet moeten brengen.
Ik wist niet waar je woonde.
Je had in m'n auto kunnen kijken. Maar je kende m'n auto niet, hè ?
Ik wist welke van jou was. Hij staat hier buiten.
Maar ik dacht dat je zo niet thuisgebracht zou willen worden.
Nee, je hebt gelijk.
Gelukkig heb je me niet thuisgebracht. Zo had ik je niet leren kennen.
Bedankt. Maar ik ken jou niet en jij mij niet.
- Ik heet Madeleine Elster. - Ik John Ferguson.
'n Goede, sterke naam. Noemen je vrienden je John of Jack ?
Meestal John.
Oude vrienden noemen me John. Kennissen noemen me Scottie.
Ik zal je meneer Ferguson noemen.
Hemel, dat zou ik niet fijn vinden.
Na wat er gebeurd is vanmiddag, denk ik dat je me Scottie moet noemen.
Misschien zelfs John.
Liever John.
Zo, da's geregeld. Wat doe je voor de kost, John ?
Ronddwalen.
Da's een goede bezigheid. Woon je hier alleen ?
- Mensen moeten niet alleen wonen. - Sommigen prefereren het.
Nee, 't is verkeerd.
Ik ben getrouwd, weet je.
Wil je me iets vertellen ? Is dit je ooit eerder overkomen ?
Wat ?
In de baai van San Francisco vallen.
Nee, da's nooit eerder gebeurd.
Ik ben in meren gevallen, uit roeiboten, toen ik klein was.
Ik ben ooit in 'n rivier gevallen toen ik van de ene op de andere steen sprong.
Maar ik ben nooit in de baai van San Francisco gevallen.
Jij wel ?
Nee, voor mij is het ook de eerste keer.
Ik haal nog wat koffie voor je.
- Hallo ? - Wat is er gebeurd ? Ze is nog niet thuis.
Ze is oké. Ze is nog hier. Ik breng haar zo naar huis.
- Wat is er gebeurd ? - Ze liep de baai in.
- Hallo ? Hallo ? - Is ze gewond ?
Nee, 't komt goed. Maak je geen zorgen.
Maar ze herinnert 't zich niet. Begrijp jij dat ?
Ze weet niet wat er gebeurd is.
Scottie, Madeleine is 26.
Carlotta Valdés pleegde zelfmoord toen ze 26 was.
Wacht even, Gavin.
Nou, Johnny-O. Was 't een spook ?
Was 't leuk ?
Is die brief voor mij ?
- Ja. Hallo. - Hallo.
Ik heb me zorgen om je gemaakt gisteren. Je had niet zo weg moeten rennen.
Ik voelde me opeens zo'n sufferd.
Ik wilde je thuisbrengen. Gaat het goed me je ?
Ja, prima. Geen nawerkingen.
Nu ik erover denk, 't water was koud, hè ?
- Nou en of. - Wat een vreselijk iets om te doen.
Je was zo aardig.
't Is een formeel bedankje en een heel groot excuus.
- Je hoeft je nergens voor te excuseren. - Jawel.
't Hele geval moet erg gênant zijn geweest voor je.
Nee hoor. Ik vond het fijn...
om met je te praten.
Ik vond het fijn om met je te praten.
Ik pak m'n post.
- Wil je een kop koffie ? - Nee, dank je.
Ik kon 'm niet sturen. Ik wist je adres niet, maar had 'n bekend punt.
Coit Tower. Die leidde me recht naar je toe.
Da's de eerste keer dat ik de Coit Tower dankbaar ben.
- Ik hoop wij ook. - Wat ?
- Elkaar ooit weer ontmoeten. - Al gebeurd.
Tot ziens.
Waar ga je naartoe ?
Ik weet 't niet.
- Winkelen ? - Nee.
Iets bijzonders ?
Ik ga wat ronddwalen.
Dat wilde ik ook gaan doen.
Da's waar. Ik vergat 't. Da's je bezigheid, nietwaar ?
Denk je niet dat het zonde is dat wij twee...
Apart ronddwalen ?
Eén persoon dwaalt rond.
Twee mensen gaan altijd ergens heen.
Ik geloof niet dat dat altijd opgaat.
- Je deur staat nog open. - 'k Ben zo terug.
Hoe oud ?
Tweeduizend jaar of ouder.
- De oudste levende wezens. - Ja.
- Ben je hier nooit eerder geweest ? - Nee.
Waar zit je aan te denken ?
Aan alle mensen die geboren en gestorven zijn...
terwijl de bomen doorleefden.
Hun echte naam is Sequoia sempervirens. "Altijd groen, altijd levend."
- Ik vind ze niet leuk. - Waarom niet ?
Wetend dat ik moet sterven.
Hier is een dwarsdoorsnede van één van de oude bomen die omgehakt is.
DE WITTE RINGEN GEVEN DE BOOMOMTREK AAN
TIJDSTIP VAN ENIGE GEBEURTENISSEN
1215 MAGNA CHARTA ONDERTEKEND
1066 SLAG BIJ HASTINGS
1492 ONTDEKKING VAN AMERIKA
1776 ONAFHANKELIJKHEIDSVERKLARING
1930 BOOM OMGEHAKT
Hier ergens ben ik geboren...
en daar gestorven.
Voor jou was het maar een moment.
Jij schonk er geen aandacht aan.
Madeleine, waar ben je ?
- Hier bij jou. - Waar ?
- De hoge bomen... - Ben je hier eerder geweest ?
- Ja. - Wanneer ?
Wanneer ben je geboren ?
- Lang geleden. - Waar ?
Wanneer ? Zeg 't me.
- Madeleine, zeg 't me. - Nee !
- Waar ga je heen ? Waar denk je aan ? - Ik kan 't niet zeggen.
Toen jij in de baai sprong, wist je niet waar je was.
- Ik sprong niet. Jij zei me dat ik viel. - Waarom sprong je ?
- Ik kan 't niet zeggen. - Wat in je binnenste zei je te springen ?
- Alsjeblieft. - Wat ?
Alsjeblieft, vraag 't me niet.
Breng me hier vandaan.
Zal ik je thuisbrengen ?
Ergens waar het licht is.
Beloof me dat je 't niet meer vraagt. Beloof me dat alsjeblieft.
Waarom rende je ?
Ik ben nu verantwoordelijk voor je.
De Chinezen zeggen dat als je ooit iemands leven redt...
je er altijd verantwoordelijk voor bent, dus ik ben gebonden.
Ik moet 't weten.
Ik weet zo weinig.
't Is alsof ik door een lange gang loop...
waar ooit 'n spiegel was en delen van die spiegel hangen er nog...
en als ik aan het eind van de gang kom...
is er niets dan duisternis.
En ik weet dat als ik die duisternis inloop...
ik zal sterven.
Ik ben nooit tot het eind gekomen. Ik ben altijd eerder teruggekomen.
- Behalve één keer. - Gisteren ?
En je wist niet wat er gebeurd was totdat je bij mij wakker werd.
Je wist niet waar je was.
Maar de kleine scènes, de delen van de spiegel, die herinner je je.
- Vaag. - Wat herinner je je ?
Er is een kamer...
en daar zit ik alleen.
- Altijd alleen. - Wat verder ?
- Een graf. - Waar ?
Ik weet 't niet. 't Is een open graf en...